Extended Mind

również: Rozszerzony umysł · Teza rozszerzonego umysłu · Extended Mind Thesis

Teza Clarka i Chalmersa (1998): umysł nie kończy się na granicy czaszki — zewnętrzny zasób spełniający warunki dostępności i zaufania jest częścią systemu poznawczego.

Teza sformułowana przez Andy’ego Clarka i Davida Chalmersa w artykule “The Extended Mind” (Analysis 58:1, 1998).

Eksperyment myślowy Inga/Otto

Inga przypomina sobie adres muzeum z pamięci biologicznej. Otto (z alzheimerem) odczytuje go z notatnika, który zawsze nosi przy sobie. Funkcjonalnie — brak różnicy: obie informacje czekały gotowe, obie poprowadziły do celu. Wniosek: notatnik Otto jest częścią jego systemu poznawczego.

Zasada parytetu i warunki

Jeśli coś poza głową robi dokładnie to, co w głowie bez wahania nazwalibyśmy procesem poznawczym — jest częścią procesu poznawczego. Warunki: zasób musi być stale dostępny, natychmiast osiągalny i darzony automatycznym zaufaniem.

Linia rozwoju

1998 (“The Extended Mind”) → 2008 (Supersizing the Mind; Chalmers: “The iPhone is part of my mind already”) → szkoła 4E cognition → 2025 (Clark, “Extending Minds with Generative AI”, Nature Communications — generatywna AI jako kolejna warstwa rozproszonego systemu poznawczego).

Extended Mind to filozoficzny fundament pojęcia post-cognitive era: rozdział 1 wprowadza tezę, rozdział 2 ją operacjonalizuje (test odejmowania).